O tym, że samorządy nie mogą poradzić sobie z brzemieniem, jakim są szkoły wiadomo nie od dziś. Już od lat wójtowie, burmistrzowie i prezydenci różnych miast biją na alarm, twierdząc, że placówki oświatowe pochłaniają zbyt dużą część budżetów miast i gmin. Cierpliwość radnych i włodarzy jednak się skończyła. Stąd też z mapy kraju znika coraz większa ilość szkół. Wystarczy tu chociaż wymienić te w Kłodawie, Sompolnie, Kramsku, czy Krzymowie. Problemy z utrzymaniem oświaty ma także Rychwał, Golina, czy Wierzbinek. Także w Koninie nie ma łatwej sytuacji. Już w ubiegłym roku władze miasta grzmiały, że trzeba ciąć wydatki, bo nie ma pieniędzy na wypłaty dla belfrów. Przypomnę też lamentowanie, kiedy nowe władze zapowiedziały porządki w arkuszach organizacyjnych. Teraz przyszedł czas na ostatni krok - zweryfikowanie liczby uczniów i dostosowanie placówek do ich liczebności. Nie może przecież być tak, że w szkole, która niegdyś mieściła blisko dwa tysiące uczniów, dziś uczy się ich zaledwie dwustu. A takich przypadków w mieście nie brakuje. Niż demograficzny zrobił swoje. Trzeba zatem dokładnie przekalkulować i przemyśleć każde posunięcie.
       Nie twierdzę, że pomysł Urzędu Miasta jest idealny. Wszak likwidacja szkół i przenosiny uczniów nie jest komfortowa ani dla samej młodzieży, ani dla ich rodziców, ani dla nauczycieli, dyrektorów i pracowników placówek. Popieram rodziców i uczniów, którzy boją się zmian. Ale muszę też powiedzieć, że nie powinniśmy bronić dzieci przed nowymi sytuacjami. Wszak w dorosłym życiu nikt im ich nie oszczędzi. Wychowanie pod kloszem nigdy nie było dobre. Nie możemy ustrzec dzieci przed złem całego świata. Poza tym mówimy o zmianie placówki, a nie zmianie otoczenia. Według zapewnień władz miasta, uczniowie będą przenoszeni całymi klasami. Zatem jedyne, co się zmieni, to budynek. To jednak nie jest na rękę rodzicom. Podczas spotkania z kilkoma usłyszałem, że będą musieli teraz dowozić dzieci po pięć kilometrów. Z całym szacunkiem, ale co w tym złego? To, że więcej czasu spędzą ze swoją pociechą podczas drogi na lekcje? Staliśmy się niestety bardzo wygodni. Nauczyliśmy się, że wszystko mamy pod ręką. Market tuż za rogiem, kiosk tuż obok bloku, przystanek co pięćdziesiąt metrów i szkoła na każdym rogu.
       Kiedy nie tak dawno byłem w Kramsku, argumenty rodziców były podobne. Ba, tam nawet grożono okupacją szkół. Nikt nie słuchał władz, które już przed laty ostrzegały, że z trudem dopinają budżet, a klasy świecą pustkami. Dziś w wielu szkołach tej gminy klasy liczą po czterech uczniów. Rodzice dalej nie chcą nawet słyszeć o zamknięciu ich placówek. Powód? Bo musieliby dowozić dzieci do innej szkoły, oddalonej o pięć kilometrów. Idąc tym tropem i tokiem rozumowania już niedługo będziemy się domagali, by nasze dzieci nie wychodziły z domu, a nauczyciele przychodzili do nich na zajęcia.
       Oberwie się także dyrekcji szkół. Od dawna wiadomo, że z budżetem cienko. Mimo, że w szkołach z roku na rok coraz mniej uczniów, to nauczycieli ile było, tylu jest. Dziwne. Ale to wszystko zasługa części pomysłowych i "gospodarnych" dyrektorów, którzy nie chcąc zwalniać koleżanek i kolegów, dzielili klas na grupy, tworzyli fikcyjne zajęcia. Wolna amerykanka jednak się skończyła. Przyszły nowe władze, które patrzą wszystkim na ręce i wyciągają oszczędności, gdzie tylko się da. Czy można je za to winić? Powinniśmy raczej dziękować, że jest ktoś, kto dba o nasze pieniądze, a nie je marnotrawi.
      Z drugiej jednak strony, pragnę przypomnieć prezydentowi Konina, że jeszcze nie tak dawno nasze miasto było bogatsze o trzy przedszkola. Zabrakło dzieci, placówki zniknęły z mapy. Dziś jednak coraz częściej słyszymy, że dzieciaki z trudem mieszczą się w placówkach, które zostały. Oby historia się nie powtórzyła. Bo już za kilka lat może okazać się, że to, co dziś chcemy zlikwidować, trzeba będzie wskrzeszać.
      Ktoś kiedyś powiedział, że oświata nie jest od przynoszenia zysków w postaci pieniędzy. Zgadzam się z tym twierdzeniem w stu procentach. Ale trzeba też powiedzieć, że oświata nie może ich marnotrawić. Znaleźć równowagę - to dopiero wyzwanie. I tego życzę władzom Konina.


Tomasz J. Cieślak