Osób pracujących przy orkiestrowym finale jest niezliczona ilość. Wolontariusze już od wczesnych godzin rannych stawiali się w miejscu odbioru puszek i ruszali w miasto kwestować. Kim są ludzie, którzy nie przejmując się pogodowymi przeciwnościami, swym uśmiechem nakłaniają nas do pomagania innym?
       Sam wiele lat temu byłem wolontariuszem i wspominam ten okres jako chwile duchowego uniesienia. Czułem się elementem jakiejś wspaniałej układanki, która złożona w całość daje zapierający dech w piersiach efekt. Wraz z kolegami, z niecierpliwością czekaliśmy na rejestrację w sztabie. Następnie to nerwowe odliczanie do godziny „zero” i wymarsz na ulice miasta, by przekazać innym orkiestrowe serca. Fenomenem akcji są ludzkie reakcje, które mogliśmy obserwować podczas kwestowania. Uśmiech, zrozumienie, a czasem nawet łzy wzruszenia powodowały, że z jeszcze większym zaangażowaniem podchodziliśmy do powierzonego nam zadania.
       Jaką siłę ma Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, że budzi w nas takie emocje? Charyzmatyczny Jurek Owsiak jak magnes przyciąga do siebie młodych ludzi i wyzwala w nich to, co najlepsze. Swą niespożytą energię i serce wkładają w pomoc najbardziej potrzebującym, czerpiąc z tego olbrzymią radość. To właśnie ludzkie serce i ta szczerość, która z nas wypływa powoduje, że cały świat tego dnia chce być razem z nami. Ta jedna doba znosi podziały, zwalcza wszelkie waśnie i sprawia, że przypominamy sobie o drugim człowieku. Przestaje liczyć się tylko „ja” i „moje”. Ważne stają się bezbronne dzieci potrzebujące naszej pomocy i serca.
       Pamiętajmy, że pomagając bliźnim robimy coś dobrego także dla siebie. Nauczymy się czerpać radość z altruistycznych gestów i nie ograniczajmy się w nich do tego jednego dnia.

Krzysztof Siedlecki