Wczoraj do późnego wieczora oglądałem relację z Komitetu Politycznego Prawa i Sprawiedliwości. Muszę przyznać, że po raz pierwszy partia ta skutecznie przykuła moją uwagę. Tak naprawdę sam nie wiem, dlaczego tak się stało. Przecież wynik posiedzenia był już znany kilka dni wcześniej. Prezes Prawa i Sprawiedliwości po raz kolejny udowodnił, że nie znosi sprzeciwu i krytyki To, co się wczoraj stało, było tylko potwierdzeniem tego, co o tej partii mówiono już dawno. W PiS-ie nie ma miejsca na wolność słowa, czy nieskrępowane poglądy. To partia, której trzon i istotę - podobnie jak w ustrojach totalitarnych - stanowi jeden człowiek, wódz. Tu nie ma miejsca na inny punkt widzenia, czy inne rozwiązania. Właściwe jest tylko to, co powie i osobiście wskaże prezes. Tu nie ma miejsca na podstawowe zasady demokracji, jak domniemanie niewinności. Wczorajszy sąd PiS-u był farsą, stosując odpowiedzialność zbiorową nie popartą żadnymi dowodami. Nie ma co ukrywać, że Prawo i Sprawiedliwość to nie przekonania, poglądy i wartości, ale Jarosław Kaczyński. Dotychczasowy tok myślenia i bezkompromisowość prezesa sprawiają, że jeszcze nie tak dawno otoczony zaufanymi działaczami, pozostaje on coraz bardziej osamotniony. W ciągu kilku ostatnich lat z Prawa i Sprawiedliwości odeszli wszyscy najważniejsi politycy. W ławach poselskich tej partii nie ma już Ludwika Dorna. Nie ma także Marka Jurka. Wyrzucono Kazimierza Marcinkiewicza. Wczoraj do grona odrzuconych dołączyli Zbigniew Ziobro, Jacek Kurski i Tadeusz Cymański. Bardziej złośliwi twierdzą, że jeśli prezes w takim tempie zacznie pozbywać się silnych osobowości wewnątrz partii, to już niebawem może mu zabraknąć ludzi do wyrzucania. Wczorajsze wydarzenia mogą być początkiem czegoś większego. Mam tu na myśli schizmę w partii, ale i rozdrobnienie polskiej prawicy. Coraz głośniej bowiem mówi się o tym, że ostatnia decyzja Jarosława Kaczyńskiego zakończy się lawinowym odejściem polityków PiS-u, którzy do tej pory bliżej stali Zbigniewa Ziobry, aniżeli samego prezesa. Wśród ziobrystów coraz częściej wymienia się chociażby Arkadiusza Mularczyka, czy Marzenę Wróbel.Czy na naszych oczach partia rozleci się jak domek z kart? Najbliższe tygodnie i miesiące to pokażą. Już dziś jednak możemy śmiało powiedzieć, że taktyka prezesa nie jest korzystna dla partii. Wszak wraz z wyrzuconymi politykami PiS-u odejdzie spora grupa ich elektoratu. W tej formie Prawo i Sprawiedliwość nie ma co liczyć na jakiekolwiek zwycięstwo w którychkolwiek wyborach. Partii są potrzebne gruntowne zmiany, które są wybitnie nie na rękę jej prezesowi, żeby nie powiedzieć właścicielowi.
       Patrząc dziś na Jarosława Kaczyńskiego czasami wydaje mi się, że dziś mamy do czynienia z innym człowiekiem. Nie z mężem stanu, którym był jeszcze przed kilkoma laty, ale z politykiem coraz bardziej zagubionym, by nie powiedzieć przegranym. Politykiem, który stracił ostrość obrazu otaczającego go świata. Politykiem ulegającym wpływom osób z grona partii, którzy nie zawsze troszczą się o jej dobro, ale o własne interesy. Już dziś widać, komu w PiS-ie najbardziej zależało na odejściu Zbigniewa Ziobry, Tadeusza Cymańskiego i Jacka Kurskiego. Trudno się dziwić, w końcu z osób które zawsze tylko akompaniowały Kaczyńskiemu, dziś stają się wirtuozami, którzy za plecami prezesa mogą grać drugie skrzypce. Zapominają tylko o jednym. Zawsze będą to tylko drugie skrzypce. Jeśli którykolwiek wyjdzie tuż przed orkiestrę lub zacznie fałszować, albo nie daj Bóg skrytykuję znajomość nut prezesa, podzieli los poprzedników i zostanie skazany na nieuniknioną banicję.

       Tak swoją drogą, próby zamknięcia ust Ziobry, Cymańskiego i Kurskiego zbiegły się w czasie z uciszeniem przez hierarchów kościelnych księdza Adama Bonieckiego. Oba wydarzenia zmusiły mnie do zastanowienia się nad tym, czym w Polsce jest wolność wypowiedzi. To, że w Kościele nie ma demokracji, wcale mnie nie dziwi. Chociaż z drugiej strony można by zapytać, dlaczego księża i biskupi, którzy walczyli o demokrację w Polsce, nie wprowadzą jej zasad na własne podwórko? Ksiądz Adam Boniecki zrobił więcej dla Kościoła i mediów katolickich w Polsce niż większość biskupów razem wziętych. Jest dla Kościoła tym, kim dla Polaków Lech Wałęsa - pewną ikoną. Osobą, której chociażby przez jej zasługi, nie wypada traktować jak gówniarza wskazując mu kąt i kneblując usta. I wreszcie, ojciec Boniecki jest nie tylko księdzem, ale publicystą, osobą lubianą i szanowaną. Kościół traktując go tak samo, jak prezes Kaczyński traktuje swoich posłów, po raz kolejny zamiast zrobić krok do przodu, w kierunku zbliżenia do wiernych, staje do nich okoniem.

       Na zakończenie powiem, że tak PiS jak i Kościół bronią się dziś przed tym samym. Ci pierwsi przed kolejną, siódmą już porażką w wyborach, drudzy przed zepchnięciem na margines życia politycznego i społecznego. Obie instytucje mają ten sam cel. Przyciągnąć wokół siebie jak największą ilość ludzi. Problem obu polega jednak na tym, że robią to niewłaściwymi metodami.

Tomasz J. Cieślak