Cmentarze wypełnione blaskiem złotych, czerwonych i niebieskich ogników symbolizować mają pamięć i nadzieję. Pamięć o tych, co przestali kroczyć po twardej ziemi doczesności. Nadzieję, że w jakiejkolwiek postaci ci, co odeszli, realizują swoje istnienie, to mimo wszystko są ciągle w stanie zauważyć i docenić ten drobny gest żyjących.Ale w istocie, święto zmarłych jest świętem żywych - bo to żywi poszukują w chwiejących się na wietrze płomykach pokrzepienia.

      Poszukują pocieszenia w obliczu świadomości nieuchronnego końca własnego istnienia, poszukują wzmocnienia własnej wiary w to, co nie namacalne, czego się zważyć i zmierzyć nie da.Każdy ognik płonący na cmentarzu to kamyczek do ogródka wiary. Wszak tylu ludzi nie może się mylić! Jeśli oni wierzą w to samo, co ja, moja wiara nie jest samotna - tak oto myślimy.I to też jest jakieś sui generis pokrzepienie.

      Ci, co zapalają świece na cmentarzu, szukają również w ich płomykach wspomnień - ożywiają obrazy ludzi i zdarzeń dawno już minionych. Na chwilę chociaż czują namiastkę ich bliskości, gdy spływa z nich ciężar codzienności i rzeczy błahych.Stojąc oko w oko z nieskończonością, poznają tez cząstkę prawdy o sobie. Nierzadko gorzkiej i trującej, ale zawsze prawdy - lepszej od lukrowanych kłamstw, jakie lubimy sobie dla wygody i spokoju ducha serwować na co dzień. A przynajmniej - mają taką szansę. Jak ją wykorzystają, to już ich prywatna sprawa.

      Poszukujemy wreszcie w tych świecach na wietrze pewności tradycji, nakazującej nam pamiętać o innych.W imię wiary w to, że i o nas ktoś kiedyś będzie pamiętał.Bo przecież nic nie zmieni faktu, że cmentarną bramę każdy przekracza o jeden raz więcej w tą niewłaściwą stronę.A jeśli zgaśnie wszelka pamięć o nas, to i my wtedy, tak naprawdę, dopiero gaśniemy.


Marcin Pusty